Beetje verwend…wellicht…

Net terug van de dierenwinkel.

Vóór ik in de winkel naar de diepvries loop om daar de vleesrollen te pakken, treuzel ik altijd bij de sortering kluiven en knuffels.

-O, die zijn vast heel lekker, daar doet ze ook even mee.
-En die ook maar gelijk…
-Ooh kijk…die dan!

Wat dat betreft klopt het dat baasjes op hun honden gaan lijken: mijn flatcoated retriever, Noa, weet ook nooit wat ze ter begroeting moet kiezen om mee te nemen in haar bek. En dus neemt ze meestal zoveel ze kan dragen. Enige verschil met mij is dat ik het nooit in m’n ‘bek’ doe maar keurig in m’n mandje. Even voor de beeldvorming.

Net na het besluit dat ik wel genoeg heb, loop ik langs de knuffels:
-Oo, deze is wel echt heel leuk zeg…en ze heeft er pas driehonderdvijfentachtig ook hè, het arme beest. Deze kan er wel bij denk ik.

Uiteindelijk kom ik bij de diepvriezer waar ik het oorspronkelijk doel van de boodschappen er uitpak en in m’n mandje leg. Fijn is altijd dat dit meteen een sportschoolfunctie heeft qua gewichtheffen…oef.

En dan…uiteindelijk bij de kassa:

“Hohoi, wat wordt ze weer verwend hè?!” probeer ik subtiel terwijl ik de bijna-niet-te-tillen mand op de balie stuiter.
“Zo, ja, ze is echt wel verwend ja!” zegt de medewerkster. Ze kent ons inmiddels.

Hmmm, dat had iets minder bevestigend gekund, dacht ik nog. Vooral dat ‘is’ komt binnen. Daar gaat m’n imago van verstandige hondenbaas. Ze had ook kunnen zeggen: ben je mal joh, logisch toch, zou ik ook doen hoor. Dat mag toch best een keer? Het is tenslotte maandag. En nog meer van die diplomatieke leugens. Maar nee: “ze is echt wel verwend ja”.

Ze vraagt hoe het op de jachttraining gaat. Ik vertel enthousiast en besluit met: “dus ja, ze moet er wel voor werken hoor.” Ik wijs daarbij naar de uitpuilende mand waar nog net een eigenwijze knuffel uitsteekt.

Ik kijk in het glimlachende gezicht van de medewerkster. Beetje meelijwekkende glimlach die me zegt: jaja ze moet er eerst voor werken, tuurlijk…

Thuis laat ik Noa de knuffel zien en ze kijkt me bijna met dezelfde blik aan als de medewerkster. Vlak daarna gaan haar ogen naar de tas met eten: en waar vind ik de kluifjes?

Nou oké, een beetje verwend dan…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s