Reisverslag van een roadtrip door Engeland. Deel 3: Dartmoor

Vanaf Polruan in Cornwall gingen we noordwaarts, richting Dartmoor, naar ons laatste vakantieadres: Combeintainhead. De regen werd op deze reisdag een heel vervelende mede-reiziger. Echt klaar mee nu, dacht ik; maar meer dan dat denken kun je niet.

De aankomst maakte wel iets goed. Ons logeeradres bleek dit keer een Engelse cottage ‘uit het boekje’ te zijn met een bloemenpracht rondom de voordeur en een pastelkleurige zinken gieter. Oude gevelsteentjes ook. Het huisje zelf bleek te dateren uit 1600, de inrichting van iets recenter gelukkig. Maar hier werden we blij van: knus, kneuterig en gezellig.

Na een nachtje slapen had eindelijk de zon het wedstrijdje gewonnen van de wolken, hoewel deze wel mee mochten blijven doen van de zon. Het leverde prachtige luchten op en een beter humeur.

Dit weer bood de kans om een wandeltocht te doen door het Dartmoor National Park. Het gebied heeft een ondergrond van graniet waardoor op veel plaatsen moerassen zijn ontstaan: de ‘moors’. Wauw wat mooi! Steile hellingen met graspaadjes en rotsen (tors), dieppaarse en indringend gele moerasplanten zoals beenbreek, pimpernel en de viltige duizendknoop. Een picknick tegen een rotshelling aan, onder ‘biddende’ roofvogels. We gingen er gemakshalve vanuit dat wij niet zelf de lunch waren waar de roofvogels voor aan het bidden waren…

Deze wandeltocht besloten we met een heerlijke ‘creamtea’: een kannetje thee met scones, clotted cream en aardbeienjam! Het lijkt er op dat alle Engelsen dat op zondagmiddag doen: bij elkaar gaan zitten en de roddels van het dorp op tafel leggen, tussen de scones in. Gemoedelijk sfeertje op het dorpsplein onder de bomen en de parasols.

Weer in onze cottage maakten we kennis met Liz, de eigenaresse. De cottage staat in haar tuin naast haar eigen boerderijtje, ook met bloemen en gieters. Ontzettend lief mens. Liz vertelde ons waar je als toerist vooral niet naar toe moet gaan. Ook handig.

Haar ‘in plaats dáárvan’-tip voor de volgende dag was: met de trein vanaf Newton Abbot (het dichtstbijzijnde dorp) naar Exeter. De treinrit zelf is al prachtig en er is een mooi museum naast het centraal station.

Zo gebeurde het. Treinkaartjes gekocht, gewoon lekker ouderwets bij een meneer achter een loket die ons over zijn leesbrilletje aankeek en vroeg waar de rit heenging.

De treinrit was inderdaad mooi met uitzicht over de brede rivier met de zandbanken en bootjes die daar op lagen. We hadden ons geïnstalleerd en zaten nog geen vijf minuten toen een mevrouw met haar kindje ons erop wees dat zij die stoelen gereserveerd had. Wat bleek: het was een trein die helemaal tot aan Glasgow reed en waarvoor je dus stoelnummers kon reserveren. Omdat dat de enige nog vrije stoelen waren moesten we de rest van het half uur staan maar we kregen nog wel iets van het uitzicht mee gelukkig.

Eenmaal in Exeter bleek het Royal Albert Memorial Museum (RAMM) gesloten te zijn op maandagen. Jammer. We zijn doorgelopen naar ‘De Kathedraal van Exeter’, de breedste kathedraal ter wereld. We sloten aan bij een rondleiding met veel informatie over de geschiedenis. De huidige vorm stamt uit de 14e eeuw en is de derde variant. Indrukwekkende orgelpijpen zorgen ervoor dat de vloer trilt als er volop op het orgel gespeeld wordt. In deze week is er een concert gepland…als wij al weg zijn…

Leuk om in Exeter rond te dwalen trouwens, leuke eet- en koffietentjes met een behoorlijke kwaliteit! Wel vinden ze het soms vreemd als je koffie bestelt en voor de suiker bedankt.

“No sugars? O wauw!”

Nog iets wat opvalt: vrouwen houden in dit deel van Engeland van gezellige kleurtjes in hun haren: Ongeacht leeftijd kleuren de haardrachten hier van pastelblauw, tot geel en roze.  Ik had zomaar een veelkleurige collage van portretten kunnen maken (zelfs de eigenaresse van onze cottage heeft een blauwpaarse gloed in haar haren. Ze doet me daarom een beetje denken aan Mrs. Slocombe uit de serie ‘Wordt u al geholpen?’). Ik had gewoon aan mensen op straat kunnen vragen of ik een foto van ze zou mogen maken. Ik zou er zeker vijftig gefotografeerd kunnen hebben. Maar ja…niet gedaan.

Morgen laatste dag hier. Nog een mooie wandeltocht ergens door Dartmoor. En dan weer terug naar Dover voor de terugtocht naar Calais. Gek genoeg verheug ik me op de terugtocht. Niet zozeer vanwege de boot –het liefst zou ik gaan zwemmen als dat een realistische kans van slagen had, ik vind grote ferry’s eng– maar het vooruitzicht op ons eigen vertrouwde ‘cottage’, vertrouwde dingen doen. De komst van onze nieuwe pup zal wel íets van het vertrouwde wegnemen, maar daar komt op den duur vast weer ‘gewoon vertrouwd’ voor terug én het gaat ongetwijfeld verhalen opleveren.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s