Reisverslag van een roadtrip door Engeland. Deel 2: Van Devon naar Cornwall

Wat kan een tamtam toch snel gaan. Wij twijfelen er namelijk niet aan dat er vanuit Bath allerlei waarschuwingen zijn doorgeven aan onze volgende verblijfadres, in Noord Devon:

“Zorg voor een eenvoudige manier om die Hollanders in je huis te laten; geen gedoe met sleutels in ingewikkelde kastjes, dat snappen ze niet!”

Bij de Lodge in Kentisbury zat de sleutel namelijk kinderlijk eenvoudig op de deur. Waarom moeilijk doen als…?

We stapten in een heerlijk geurende studio, het rook er naar een schuimbad met viooltjes. Dat komt prettig binnen. Een studio met uitzicht over een prachtige tuin en op de keukentafel een stolp met een ‘homemade cake’. Stephen, de eigenaar, bleek een hobbykok met een passie voor zijn tuin met groenten en fruit.  Of we aardbeien lusten, vroeg ie ook nog. Na ons enthousiaste ‘ja’ kwam er een bak met knalrode zoete aardbeien samen met een bakje clotted cream en wat cashewnoten.

In dit deel van onze roadtrip zijn we naar Clovelly geweest, een havenplaatsje in particulier bezit en waar je entree betaalt om naar beneden te mogen lopen om bij de haven en meteen ook het eindpunt te komen. De hele steile weg naar beneden bedenk je: allemaal heel mooi maar hoe kom ik hier zonder zuurstoffles weer fatsoenlijk boven? Maar het uitzicht wordt steeds mooier en de straatjes zijn schilderijtjes om te zien met een schat aan felgekleurde bloemen. Terwijl de meeste mensen hun cameralens naar het uitzicht richtten, duwde ik mijn lens in potten met bloemen en langs met mos beklede muren met kleurige details; veel interessanter als foto…vind ik.

 

Een andere tocht in Noord Devon was een wandeling vanuit Lynmouth naar Watersmeet waar een dromerig theehuis op een open plek midden tussen de watervallen en het bos een welkome tussenstop is.

Schermafbeelding 2018-10-11 om 12.37.57

Dat theehuis leek veel mensen te trekken die dachten via een geasfalteerde weg te kunnen lopen, of een vriendelijk schelpenpad. Dat was niet zo. Een mevrouw met nette, gladde schoenen, op weg naar de ‘sunday tea’, liep ons tegemoet; we gaven haar rustig te tijd om ons te passeren via een modderig smal paadje. “Wrong shoes,” zei ze met een verontschuldigend lachje. Die ‘wrong shoes’ zagen we regelmatig op deze tocht en het verbaast ons steeds weer hoe onvoorbereid mensen op pad kunnen gaan.

Van Noord Devon naar Cornwall
Na drie nachten Kentisbury namen we afscheid van Stephen. Stephen vertelde ooit in Nederland geweest te zijn, in Delft (Jeee, gelukkig niet eens iemand die zegt: ‘I know Holland, I’ve been to Amsterdam’). Wat hij zo grappig vond aan sommige huizen in Nederland waren “those funny little curtains some people have in their houses to cover the upper side of their windows.” Verder was hij zeer onder de indruk van onze fietspaden.

We stelden onze TomTom in op Polruan, een klein havenplaatsje aan de kust in Cornwall. We waren tot nu toe niet veel Nederlanders tegengekomen. Dat was te merken aan onze reactie toen we op een smalle weg toch een auto met landgenoten passeerden: blij zwaaiend naar onze tegenliggers (die gelukkig blij terugzwaaiden).

Persoonlijk had ik hoge verwachtingen van ons tweede adres. De foto’s lieten een prachtig uitzicht op de haven van Polruan zien, een uitmonding van Het Kanaal. Laten we het erop houden dat het uitzicht het betalen waard was. De rest van de smoezelige kamer op de overloop van het huis van de eigenaren, had een bed, een kale badkamer, een keukenblok en een massief blok dat als tafel diende. Inspiratieloos en niet geschikt om heel te lang te verblijven, wil je tenminste niet in een depressie schieten. Tot zover het geklaag, maar iets wat tegenvalt doet nou eenmaal bij mij altijd een beetje pijn.

image1

Tegenover Polruan ligt Fowey, een levendig en gezellig havenplaatsje, dit in tegenstelling tot ‘onze’ plaats Polruan, maar ik zou niet meer klagen…
Fowey spreekt je uit als ‘fooi’, maar Wim bleef hardnekkig ‘fowie’ zeggen. De ferry (een klein schuitje waar een tiental mensen in past) vaart ieder kwartier en brengt je in nog geen vijf minuten naar de overkant.

We hebben de Hall Walk gelopen: met de ferry naar Fowey, dan vanuit Fowey met een andere ferry naar Bodinnick. Van daaruit de bergkam overgestoken (te zien op de achtergrond van de eerste foto, vanaf ons balkon) terug naar Polruan. Prachtige tocht met steeds een hallwalkander gezicht op de haven.

De regen deed ondertussen aardig zijn best en wurmde zich als ongenode gast tussen vakantievierders. Dat is een dag leuk, twee dagen ook nog wel, maar de derde dag wordt vervelend. Maar hoe schop je zo’n ongenode gast eruit? Een voordeel: de wolken laten zich gewillig portretteren.

Alles bij elkaar vond ik de stop in Polruan toch een beetje een teleurstelling.

Toen we de sleutel van onze kamer wilde inleveren bij ons vertrek, was er niemand in het huis aanwezig.

“Hello, anybody home? We leggen die sleutel wel gewoon neer hoor, o wacht…”

Gestommel boven en er komt iets naar beneden:

“Someone need me? Ohw, you’re leaving? Sorry, but Tina isn’t here at the moment.”

Tina was de vrouw van deze bonkige fisherman en we kregen een uitgebreid verslag van de toestand waarin Tina zich de vorige avond bevond en of we dat soms ook hadden gehoord, anders heel erg sorry, maar iemand met een slok teveel op maakt vaak teveel herrie…

Oké, fijn dat we hier vertrekken!

Verwachtingen wat naar beneden bijgesteld (dan kan het alleen maar meevallen) en klaar voor ons laatste vakantieadres: Combeintainhead (spreek je uit als: kombíntenhet). Daar schijnt een adembenemend natuurgebied te zijn, Dartmoor. We gaan het zien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s