Reisverslag van een roadtrip door Engeland. Deel 1: Bath

De vakantiepret van een roadtrip duurt doorgaans langer dan de eigenlijke duur van de reis. Je leest, je zoekt, je overweegt, je plant, je vindt (in willekeurige volgorde) en uiteindelijk vertrek je dan. Op weg naar een uitgestippelde roadtrip via Bath naar Cornwall: we hebben er zin in.

Na een autorit van 4,5 uur vanaf Dover kwamen we om 16:30 uur in Bath aan.
Zo, we zijn er, denk je dan, het appartement in en nog wat rondkijken in Bath misschien. Maar dat zou te simpel zijn: het leuke van een vreemde stad in een land waar je niet vaak komt is de onvoorspelbaarheid. Voor de sleutel van ons appartement was ‘veroverd’, hadden we al heel wat kuitenbijtende straatjes doorgelopen, op hekken de opgegeven code in staan tikken en mensen gesproken die met vraagtekens op hun voorhoofd ons adres bekeken. Het leek een aflevering van ‘Wie is de mol’. We weten overigens nog niet wie die mol nou was die ons zo liet speuren. Waarschijnlijk lag ie dubbel van het lachen ergens achter een muurtje toen we verwoed een kastje probeerde open te breken met de code. Een ding wisten we toen wel zeker: we stonden bij het goede huis. Maar dat kastje hè… Zou de deur vanzelf opengaan na ‘enter’? Spannend… Nee! De deur bleef gewoon stoïcijns op slot.

Hoe kan dat nou?!
Is het de goede code?
Ja.
Zeker?
Jaha!
Nou die deur blijft gewoon op slot hoor…
-Klik-
Hé!

Oké, ik zou hier kunnen stoppen omdat de actie achteraf wat oenig overkomt, maar vooruit, ik wil niet flauw doen: het kastje kantelde in mijn handen en daarín lag een sleutel te glimmen! Alsof die sleutel zelf zei: Hehheeeh! Eindelijk! Was dát nou zo moeilijk?? Pfft.

O, het is een kluisje en helemaal geen automatische deuropener…
Ja, logisch toch…eigenlijk…wel.
Oké, maar zijn we zeker te weten in het goede huis?

Eenmaal binnen troffen we een keurig ingerichte ruimte, passend bij de statigheid van het oude pand waarin ons appartement zich bevond. En aan de keukenmuur hing een schattig schoolbordje met daarop mooie sierletters geschreven:
‘Welcome to Bath, Wim and Jeannette’

Das duidelijk, we zitten goed!

bath

Na ‘Wie is de mol’ hebben we Bath gelukkig nog op een andere manier gezien. Bath is een statige oude dame met eeuwenoude geheimen en chique architectuur. Een appartement op de beroemde ‘Circle’ waar appartementen in een cirkel om een 250 jaar oude plataan staan, ‘doet’ al gauw een miljoentje of twee, drie.
Heerlijk rondgesjokt, soms met paraplu, want ja, het blijft Engeland. Vanilla latte’s gedronken en heerlijk gegeten. Niet echt een shop-geschikte stad vanwege de prijzen; maar gelukkig zijn wij zelf ook niet shop-geschikt, dat scheelt. Een beetje jammer was het dat we de kathedraal, the Bath Abbey, niet in mochten. Studenten in traditionele kledij mochten met hun ouders grote delen van de stad zomaar claimen, waaronder dus de Abbey. Maar van buiten is de kathedraal ook zeer fotogeniek en er bleef nog genoeg moois over, zoals de eeuwenoude Romeinse baden (uiteraard waren we wel te Hollands om 17 pond per persoon te betalen om rond een van de baden te mogen lopen, daar hebben we dus voor bedankt).

We hebben twee nachten, dus maar een dag in Bath doorgebracht. Het is lang genoeg voor een statige oude dame; daar moet je niet te lang blijven.

Op naar het noorden van Cornwall…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s