Stilte is een kunstvorm

Ik ben geen vogelaar. Sinds vandaag wil ik er een worden. Vandaag heb ik ervaren én begrepen wat stilte is; en dat terwijl ik niet eens wist dat ik dat nog niet begrepen had. Stilte is een kunstvorm. En vogels decoreren die.

In een vogelkijktoren waar ik was, ergens in Drenthe: daar was stilte. Stilte als kunstvorm. Dat staat daar nergens opgeschreven maar geloof mij; het is zo. Je betaalt geen entree voor deze kunst en de museumjaarkaart kun je in je portefeuille houden.
Terwijl mijn man en ik door de tunnel liepen, had ik al door dat je stil moest zijn. Dat staat daar aan het begin op de borden. Het zorgt ervoor dat je met een zekere eerbied die ondergrondse doorloopt. Aan het einde van de tunnel moesten we alleen nog even een ijzeren trap op; dat maakte best wat herrie, ondanks mijn poging zo lichtvoetig mogelijk naar boven te klimmen. Bij het “ssssssst” van mijn man dacht ik nog: eh…dat maakt volgens mij meer herrie dan mijn ‘voetstapjes’, maar vooruit. Eenmaal boven verwacht je op de een of andere manier dat je even kunt ontladen: hèhè, poehee, wat een klim en wat een donkere tunnel was dat hè, wil je zeggen, maar dat kan niet. Dat kan niet omdat in die hut overal dreigbordjes hangen met picto’s van een streng hoofd en een wijsvinger tegen de mond: sssssssst. En het kon ook niet vanwege een vogelaar die daar al was. En die zei niets, dus nam de voorschriften zeer serieus. De vogelaar maakte indruk op mij. Zijn foto- en kijkapparatuur heeft daar ongetwijfeld aan bijgedragen. Bij ieder kijkgat van de vogelkijktoren loerde een telelens naar buiten.
Voorzichtig ging ik naast een van die lenzen zitten en keek naar buiten. Waaaauuw, wat een stilte, wilde ik keihard roepen; wat een beetje raar zou zijn, dus deed ik dat niet. Hoewel mijn camera wat bleek afstak tegen de immense lens naast mij, maakte ik dapper wat foto’s. En tijdens het turen door de bescheiden lens, gebeurde het. Ik zat ineens in een coconnetje of zo, een vacuüm, waar je desondanks kon ademen. De stilte, de weidsheid en af en toe wat vogelstemmen. Het water met de spiegel waarin de vogels ondersteboven stonden afgedrukt. Vogels die, allemaal verschillend, gebroederlijk naast elkaar stonden.
Hoe stiller het ergens is, hoe drukker het in mijn hoofd wordt, normaal gesproken. Uit alle hoeken starten radartjes dan een eigen denkproces. Nu niet.
“Zijn jullie ook vogelaars?” vroeg de vogelaar.
“Nee hoor, zeker niet,” antwoordde mijn man resoluut.
“Ik ben hier meer als fotograaf,” probeerde ik nog stoer.
“Nou als je wilt kun je wel even door de telelens kijken hoor, ik sta te wachten tot de waterral tevoorschijn komt en daar staat de watersnip.”
De stilte werd met permissie van de passie voor vogels doorbroken. Niet storend. Terwijl ik recht in de ogen van de watersnip keek en de rust zag bij die hele groep vogels, wist ik het.

Ik ben geen vogelaar. Ik wil er een worden. Bij wie kan ik aansluiten?

Jeannette NB

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s