‘Druhuk, druk, jaaa, heeel druk’

Voor me staat een mevrouw bij de kassa. De mevrouw heeft de oorlog nog meegemaakt. Dat hoor ik haar tenminste zeggen.
“Ik weet echt wat honger is en daarom gooi ik nooit eten weg en daarom koop ik deze wok, want dan kun je heel makkelijk eten maken én het is veel lekkerder”.
Zo staat ze nog een tijdje met de medewerkster van de Marskramer te praten over eten en recepten voor de wok. De medewerkster neemt de tijd. Gelukkig. Deze mensen verdienen tijd en deze jonge medewerkster begrijpt dat. Want het zal je toch gebeuren: Oud zijn, en niet die zinloze ja-sorry-ik-heb-het-echt-te-druk stress ervaren die sommige mensen als een stola om zich heen dragen. Alsof je in een attractie bent gestapt; de stoeltjes gaan draaien maar die van jou doet het niet: iedereen gilt en roept om zich heen van opwinding. De stoeltjes draaien om die van jou, maar die van jou doet het niet. Mensen kijken je aan en begrijpen niet waarom jij zo rustig blijft: gaaf toch die draaiende stoelen, whoehoe, wat een actie! Maar die van jou doet het niet.

Kwartier later: ik stap de supermarkt binnen en loop langs de koffiehoek. Een man (weet niet zeker of hij ook de oorlog heeft meegemaakt) staat in een bekertje koffie te roeren. Hij roept naar een mevrouw die daar werkt:
“Heeeee, hoe is het?”
“Druhuk, druk, jaaaa, heeeel druk!” roept ze terug met wat dozen onder haar arm.
Mevrouw kijkt man niet aan en loopt richting stelling. Daar maakt ze de dozen plat en legt ze op de stelling. Daarbij kijkt ze schichtig in het rond alsof ze bang is dat we haar drukke bestaan niet serieus zullen nemen. Van deze vrouw weet ik overigens ook niet zeker of ze de oorlog heeft meegemaakt. Ik vermoed dat ze eigenlijk al met pensioen is, maar dat de bedrijfsleider dat vergeten is mede te delen óf ze heeft binnenkort haar afscheidsfeest, dat kan ook. In ieder geval; ze heeft het druk. De man met de koffie laat zich niet uit het veld slaan en doet een onvervalste poging tot socializen.
“Wat denk je? Wil ik van de week op de fiets stappen…gaat het regenen!”
Het blijft stil. Ik betrap mezelf erop dat ik blijf staan alsof ik naar een cliffhanger kijk. Snapt de mevrouw het doel van de man met de koffie? Snapt ze dat het niet om die fietstocht gaat, maar om de koffie. Koffie met een praatje. Hoeft echt niet lang. (Tromgeroffel…)
“Ja, eh, zo gaat dat eh…”
De man met de koffie hoort deze woorden, terwijl hij tegen de rug van de mevrouw aankijkt. Ze is al weer druhuk, druk, jaaaa, heeeel druk met de volgende opdracht: de kaasjes in de schappen moeten gerangschikt worden. De man blijft kijken. Zijn stoeltje doet het niet.

Jeannette NB

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s